مناسک جمعی مذهبی جامعه
نگاهی تحلیلگر به مناسک جمعی مذهبی جامعه، ما را با دو پارادوکس روانی روبرو میکند: ۱. چرا با وجود اینهمه شور و شعار در مراسمها، بلوغ اجتماعی جامعه همچنان درجا میزند؟ ۲. چرا رفتار آدمها درون این تجمعات، با منش روزمرهشان در خیابان اینقدر متناقض است؟ اگر میخواید بدونید چرا هر شب با صدای تبل اسایش نداریم و کلی سد معبر در شهر میبینیم و حتی چرا گاهی به عنوان ناظر میریم و هزار تا چیز دیگه پست زیر برای شماست نوشتار زیر پاسخی است به این ابهامات، با برداشتی از کتاب «یونگ و سیاست» اثر والتر اوداینیک: 🔸 ۱ـ روان توده ای پناهگاهی برای فرار از مسئولیت اخلاقی: کارل گوستاو یونگ معتقد بود مناسک و مراسمهای جمعی، اگر همراه با خودآگاهی و تجربه فردی نباشند، میتوانند به ابزاری برای مسخ انسان تبدیل شوند. این تجمعات بزرگ از طریق تلقینگری، میل غریزی به تقلید و به دلیل «کمزحمت بودن اندیشه»، راحتترین مسیر را برای فرار از مسئولیتهای فکری و اخلاقی فراهم میکنند. در واقع، با غرق شدن در هیجان جمع، تفکر انتقادی فردی سقوط میکند و وجدان اخلاقی شخصی در هیاهو گم میشود. 🔸 ۲ـ ظهور انسان تودهای ...